Από μικρός θυμάμαι είχα μια νονά που ήρθε να με βαφτίσει, έκανε πως με θυμόταν για δύο-τρία-τέσσερα χρόνια φέρνοντάς μου λαμπάδες και αγοράζοντάς μου παπουτσάκια.

Είναι βέβαια καλός άνθρωπος και ήταν χρόνια φίλη και συνεργάτης της μητέρας μου, αλλά πώς να το κάνουμε, υπάρχει ένα θέμα με το ζήτημα της νονάς. Και του νονού.

Πόσοι από εμάς έχουμε μια νονά να μας θυμάται το Πάσχα; Έκανα μια δημοσκόπηση, που παίζει και πολύ τελευταία, μεταξύ φίλων, καφενείου και τα συναφή, και καταλήξαμε στο αυτονόητο: Η νονά είναι σαν την νεότητα. Άμα περάσει, δεν ξαναγυρνά.

Το θέμα της νονάς και του νονού παίρνει και πολιτικές διαστάσεις, αλλά το βλέπουμε και σε συντεχνιακό και επαγγελματικό επίπεδο. Οι πολιτικοί βαφτίζουν με τη σέσουλα για ψηφοθηρία, οι συνεργάτες αλληλοβαφτίζουν παιδιά τους για να δέσουν σχέσεις και ούτω καθεξής. Το βάπτισμα είναι εδώ μια μακροπρόθεσμη επένδυση με βαθμό ρίσκου αντιστρόφως ανάλογο με την ποιότητα της σχέσης. Win-to-win κατάσταση και τέλος.

Στις εκλογές που έρχονται θα βγουν στη φόρα τα βαφτίσματα, οι νονές και οι νονοί της πολιτικής. Εγώ αναρωτιέμαι ποιανού η νονά ή ο νονός μπορούν πλέον να πείσουν τα βαφτιστήρια τους για τις λαμπάδες και τα δώρα που θα τους φέρουν.