Για κάθε υπεύθυνο πολίτη η ψήφος είναι συνάρτηση πρωτίστως της ιδεολογίας του και των εμπειριών του: Μπορεί να ψηφίσει Δεξιά ένας Μακρονησιώτης; Ή μήπως είναι δυνατόν, αντιστρόφως, ένας καθαρόαιμος δεξιός

να ψηφίσει τους? κομμουνιστοσυμμορίτες;

Από τις αρχές της δεκαετίας του ?60 έχουν σχηματισθεί τα δύο βασικά πολιτικά ρεύματα της χώρας. Η Κεντροαριστερά και η Κεντροδεξιά κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή και διαμοιράζονται κυριολεκτικώς την εξουσία. Ετσι διορίζουν τους δικούς τους και συχνά διαπράττουν σκάνδαλα που κατά κανόνα μένουν ατιμώρητα.

Μια μικρή μερίδα των ψηφοφόρων απολαμβάνουν ποικιλοτρόπως τα αγαθά της εξουσίας, ενώ η μεγάλη πλειονότητα του λαού εγγίζει τα όρια της πενίας?

Και το ερώτημα είναι: Γιατί δεν αντιδρά ο Λαός;

Η αλήθεια είναι ότι αντιδρά ο Λαός με έναν παράξενο τρόπο. Δεν ψηφίζουμε με μυαλό. Ψηφίζουμε με θυμό, με οργή, συχνά με πείσμα, αλλά χωρίς στόχο. Γι? αυτό στις εκλογές εμφανίζονται κάθε τόσο μικρά κόμματα, που μοιάζει να εκφράζουν την οργή του πολίτη, ο οποίος όμως προσκαίρως μόνον μετακομίζει στην αυλή του γείτονα. Ψήφισαν, λ.χ., έναν θορυβώδη ένοικο της πολυκατοικίας τους, αλλά ο γάμος δεν στέριωσε.

Τώρα ετοιμάζονται νέες παντρειές. Οργισμένοι ψηφοφόροι κινούνται στα όρια της πολιτικής αυτοκτονίας.

Ο κίνδυνος διαλύσεως του δημόσιου βίου ελλοχεύει, στον βαθμό που οι προσεχείς εκλογές θα φέρουν ακυβερνησία. Οσοι εκλάβουν τις θέσεις αυτές ως προσκλητήριο του δικομματισμού θα πρέπει να ξανασκεφθούν την αξία της ψήφου τους.
Μια λανθασμένη ψήφος μας βγάζει από την Ευρώπη που θέλουμε οι περισσότεροι.

Και συνεπώς; Θα αφήσουμε ατιμώρητους όλους αυτούς που διέλυσαν (στο εσωτερικό) και διέσυραν (στο εξωτερικό) το ΠαΣοΚ; ? για να μιλήσουμε μόνο για της Κεντροαριστεράς τα εσωτερικά.
Εμείς δεν αλλάζουμε θέσεις. Ψηφίζουμε με τα μάτια μας ανοιχτά. Και εντοπίζουμε στα ψηφοδέλτια και μαυρίζουμε τους άχρηστους και τους πολιτικούς - τουρίστες.