"Πολιτικά μοιραίο λάθος" χαρακτηρίζει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης την παράλειψη συνάρτησης των στόχων του μνημονίου με τις πραγματικές εξελίξεις, με αποτέλεσμα να βυθίζεται η ελληνική οικονομία στην ύφεση.
Αυτό θα υποστηρίξει σε ομιλία του, που θα εκφωνήσει σε συνέδριο που οργανώνουν τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012 το Ίδρυμα Heinrich B?ll και το Fre?e Universit?t του Βερολίνου, υπό τον τίτλο "Η Ελλάδα σε κρίση. Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο".
Στην ομιλία του με τίτλο "Ελλάδα, quo vadis?" - αποσπάσματα της οποίας δόθηκαν στη δημοσιότητα - θα αναφέρει ότι το μνημόνιο συντάχθηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση.
Ο κ. Σημίτης θα αναφερθεί επίσης στις ελληνικές παραμέτρους της κρίσης, τοποθετώντας τες μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και θα αναλύσει τα μείζονα πολιτικά ζητήματα που ανέκυψαν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας με την εφαρμογή της ΟΝΕ.
Θα μιλήσει, ιδιαίτερα, για τις αιτίες της κρίσης, στο ελληνικό Μνημόνιο, στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου 2011, καθώς και στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης.
"Η συμφωνία μεταξύ της ΟΝΕ και της Ελλάδας για την πολιτική, που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση", θα επισημάνει ο κ. Σημίτης.
Και θα προσθέσει: "Οι συντάκτες του Μνημονίου παρέλειψαν να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας παρά την ύφεση που επήλθε και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση".
Ο Κ. Σημίτης υποστηρίζει ότι, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στην ΕΕ, "χρειάζεται η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα της ευρωζώνης και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της» και προβλέπει ότι «αν αυτό δεν συμβεί τότε θα υπάρξουν και στο μέλλον επαναλαμβανόμενες κρίσεις".
Τέλος, η πρότασή του είναι ότι η "έξοδος από την κρίση επιβάλλει 'την φυγή προς τα εμπρός' δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, η παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της".