Ρωτήσαμε, υπό την μορφή ανεπισήμου δημοσκοπήσεως, κάπου 30 συγγενείς και φίλους να μάς εξηγήσουν τί είναι επιτέλους αυτό το ευρωομόλογο για το οποίο κόπτονται οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί και κατά κύριο λόγο οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές.
Από τις απαντήσεις που λάβαμε, καμία απολύτως δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα.
Οι περισσότεροι όμως από τους ερωτηθέντες έδειχναν να πιστεύουν ότι με το ευρωομόλογο θα καταργηθούν τα Μνημόνια και η Ελλάδα θα αρχίσει εκ νέου να δανείζεται για να το γλεντάνε πολιτικοί, συνδικαλιστές, κομματικοί εγκάθετοι και λοιποί διαπλεκόμενοι με την εξουσία.
Αυτή είναι ακριβώς η παραπλανητική αντίληψη που θέλουν να περάσουν στο ευρύ κοινό η κυβέρνηση και η Νέα Δημοκρατία ?η οποία όλο και περισσότερο θέτει εαυτόν εκτός Ευρώπης. Με ή χωρίς ευρωομόλογο. Η παραπληροφόρηση αυτή του κοινού έχει δύο στόχους.
Πρώτον, επειδή κυβέρνηση και ΝΔ γνωρίζουν ότι το θέμα του ευρωομολόγου δύσκολα θα περάσει, προετοιμάζουν το κοινό να δεχθεί αποδιοπομπαίους τράγους. Στην περίπτωση αυτή θα πρόκειται για την Γερμανία και τις χώρες του Βορρά, που θα κατηγορηθούν για έλλειψη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και άλλα γνωστά παρόμοια. Με άλλα λόγια, οι εταίροι μας θα κατηγορηθούν για έλλειψη αλληλεγγύης έναντι μιας χώρας που στα 30 χρόνια εντάξεώς της στην ευρωπαϊκή οικογένεια ?με τα καλά και τα άσχημά της? ουδέποτε σεβάστηκε την υπογραφή της. Δεύτερον, επειδή το πολιτικό σύστημα στην χώρα γράφει στα παλαιά του υποδήματα μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, μέσα από την δαιμονολογία για το ευρωομόλογο στην ουσία προετοιμάζει την έξοδό μας από την ευρωζώνη και την κατάρρευση που θα ακολουθήσει. Αμφότερα τα δραματικά αυτά γεγονότα θα αποδοθούν στις «σκοτεινές» δυνάμεις, στον γερμανικό ορθολογισμό και, βεβαίως, στο κερασάκι της τούρτας: στους Εβραίους.
Εν ολίγοις, μέλημα του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα δεν είναι η πορεία της χώρας τον 21ο αιώνα, αλλά η μεταφορά ακόμα περισσότερων χρεών στις μελλοντικές γενιές, για να περνάμε εμείς καλά.
Αναφορικά τώρα με την φιλοσοφία του ευρωομολόγου, θα πρέπει να επισημάνουμε τα ακόλουθα. Όπως το αντιλαμβάνονται οι ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας, αλλά όχι οι κ.κ.Παπανδρέου και Σαμαράς, το ευρωομόλογο δεν είναι ένα εργαλείο τόνωσης της ζητήσεως, με έκδοση χρήματος ?δηλαδή, πληθωριστικής κραιπάλης?, αλλά μέσον άντλησης από κοινού δανείων, στην βάση μιας νομιμοποιητικής διαδικασίας των εθνικών κοινοβουλίων. Στην περίπτωση αυτή, δηλαδή, η ευρωζώνη θα δανείζεται με κοινό επιτόκιο, έστω 5%, την στιγμή που σήμερα τα επιτόκια δανεισμού είναι 2,3% για την Γερμανία, 3% για την Γαλλία και 15% για την Ελλάδα. Είναι έτσι σαφές ότι, στην περίπτωση υπάρξεως ευρωομολόγου, η Γερμανία θα πρέπει να δανείζεται με σχεδόν διπλάσιο από το σημερινό επιτόκιο για να χρηματοδοτεί ελληνικές κρατικές δαπάνες, πορτογαλικά ελλείμματα και, ενδεχομένως, την ισπανική φούσκα ακινήτων.
Για να συμβούν όμως όλα τα παραπάνω, οι κ.κ.Γ.Α.Παπανδρέου και Αντ.Σαμαράς ξεχνούν ότι θα πρέπει να αλλάξουν οι Συνθήκες που διέπουν την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) και της ευρωζώνης. Αν αυτό δεν συμβεί, δεν θα υπάρχει νομιμοποίηση για την άντληση «κοινών δανείων», όπως σήμερα δεν είναι νόμιμες και πολλές ενέργειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Το γεγονός αυτό από μόνο του αποτελεί σοβαρό επιχείρημα για τις χώρες που δεν συμμετέχουν στην ευρωζώνη, όπως η Σουηδία για παράδειγμα, οι οποίες βλέπουν ότι οι αποφάσεις στην ΕΕ λαμβάνονται από μία διακρατικά συγκροτημένη ομάδα χωρών, χωρίς νομιμοποίηση!
Τί μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Ας θεωρήσουμε ότι αρχίζει η διαδικασία αναθεωρήσεως των Συνθηκών. Πότε θα τελειώσει; Αν κρίνουμε από την πορεία του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, μία τέτοια διαδικασία θα είναι ?στην καλύτερη περίπτωση? τριετούς διάρκειας. Υποχρεωτικώς δε η όλη διαδικασία θα πρέπει να εγκριθεί με δημοψήφισμα στην Ιρλανδία. Από την άλλη πλευρά, ο «κοινός δανεισμός» θα απαιτήσει και κοινές δημοσιονομικές πολιτικές και πρακτικές ?πράγμα που οι Έλληνες πολιτικοί αποσιωπούν. Αυτά δεν είναι καλά νέα για τους ιθαγενείς.
Έτσι, στην χώρα μας σχεδόν κανείς δεν ασχολείται με το ουσιαστικό μήνυμα της τελευταίας συναντήσεως της κ.Α.Μέρκελ με τον κ.Ν.Σαρκοζύ. Οι δύο ηγέτες, μέσα από τις δηλώσεις τους, άφησαν να εννοηθεί ότι στον σχεδιασμό της ευρωζώνης του αύριο ο αριθμός των χωρών που θα είναι μέλη δεν αποκλείεται να αλλάξει. Διότι, στην μελλοντική ευρωζώνη που προανήγγειλαν οι δύο ηγέτες, οι όροι συμμετοχής σε αυτήν προϋποθέτουν ταχύτατη δημοσιονομική εξυγίανση, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και συγκεντρωτική οικονομική διακυβέρνηση από τους ισχυρούς της ευρωζώνης.
Μπορούν όλες οι χώρες της ΟΝΕ να αποδεχθούν ή να ικανοποιήσουν τους νέους όρους που ανακοίνωσαν οι δύο ηγέτες; Μάλλον όχι, αφού ήδη δύο χώρες ?Ελλάδα και Πορτογαλία? έχουν «εκτροχιασθεί» λόγω χρέους και ύφεσης και είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να προλάβουν τους υπόλοιπους στα χρονοδιαγράμματα (2013) που έθεσαν Μέρκελ και Σαρκοζύ. Αν, μάλιστα, οι πιέσεις των αγορών τις επόμενες εβδομάδες οδηγήσουν και άλλες χώρες στην ίδια κατάσταση, τότε είναι προφανές ότι ?αν οι δύο ηγέτες εννοούν αυτό που είπαν? έχουν στο μυαλό τους μιαν άλλη ΟΝΕ στο ορατό μέλλον της ΕΕ, στην οποία προφανώς τα μέλη της δεν θα είναι ακριβώς τα ίδια με τα σημερινά.
Και από την άποψη αυτή, θα δικαιωθεί ο Τζωρτζ Σόρος όταν προσφάτως έγραψε ότι θα πρέπει να βρεθεί ήπιος τρόπος εξόδου της Ελλάδας και της Πορτογαλίας από την ευρωζώνη.
Κατά την εκτίμησή μας, η διαδικασία αυτή έχει ήδη δρομολογηθεί. Γι αυτό η κυβέρνηση προετοιμάζει το κοινό καταφέροντας σοβαρά πλήγματα στην εμπιστοσύνη του απέναντι στην οικονομία. Επίσης, η αδιαφορία της απέναντι στις απεργίες και τους εκβιασμούς των συντεχνιών αποδεικνύουν ότι θέλει να αφήσει την κατάσταση να σαπίσει. Γι αυτό παρακολουθεί αδιάφορη και την πτώση του Χρηματιστηρίου. Και η καλή καραμέλα σε όλα αυτά είναι η έκδοση του ευρωομολόγου και άλλες ιστορίες για ?ιθαγενείς.
του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
22 ? 8 ? 2011