Η γιορτή αυτή, θεωρείται από το λαό μας ορόσημο του χειμώνα και έχει δώσει στον μήνα Οκτώβριο την προσωνυμία «Αι-Δημητριάτης» ή «Αι-Δημήτρης». Στο πρόσωπο του Αγίου Δημητρίου η Θεσσαλονίκη βλέπει πάντοτε τον προστάτη της.
Τι γνωρίζουμε για τη ζωή του προστάτη και Πολιούχος της Θεσσαλονίκης του Αγίου Δημητρίου
Σημειώνεται ότι η απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους το 1912 συνέπεσε με την ημέρα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου.
Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε το 280 μΧ στη Θεσσαλονίκη, ήταν εκλεκτό μέλος της εκκλησίας των Θεσσαλονικέων και προερχόταν από ευσεβείς και επιφανείς γονείς.
Σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και έφτασε ως το βαθμό του χιλίαρχου.

Σχημάτισε  ένα κύκλο μαθητών και τους δίδασκε την Αγία Γραφή στις υπόγειες στοές.

Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας συνάθροισης, οι ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Όταν ο αυτοκράτορας του ζήτησε να απαρνηθεί την πίστη του, ο Δημήτριος του απάντησε: «Τω Χριστώ μου πιστεύω μόνον». Ο Μαξιμιανός εξοργισμένος από τη στάση του αξιωματικού του διέταξε να τον φυλακίσουν.
Σύμφωνα με τα αγιολογικά κείμενα ο Άγιος Δημήτριος κρατήθηκε έγκλειστος «περὶ τῶν καμίνων καμάρας (δημοσίου βαλανείου)», δηλαδή στα προπνιγεία (praefurnia) του ρωμαϊκού λουτρού.
Μέσα από τη φυλακή ο Άγιος Δημήτριος εμψύχωσε το φίλο του Νέστορα, ο οποίος αντιμετώπισε τον μονομάχο Λυαίο.

Αφού ο Νέστορας νίκησε τον Λυαίο, θανατώθηκε από τον Γαλέριο που θεώρησε την ήττα του Λυαίου ως προσωπική του ήττα.

Όταν πληροφορήθηκε ότι ο Νέστορας ήταν μαθητής του Δημητρίου, διέταξε να φέρουν τον Δημήτριο μπροστά του για να αποκηρύξει την πίστη του.

Τελικά ο Δημήτριος, με διαταγή του Γαλέριου, θανατώθηκε στις φυλακές πιθανότατα το 306 μ.Χ.

Ο Άγιος Δημήτριος ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου του, όπου αργότερα χτίστηκε περίβλεπτος ναός προς τιμήν του.

Από τον τάφο του ανάβλυζε μύρο, εξού και η ονομασία Μυροβλύτης.